Informacje o artystach
Chris Botti
Amerykański trębacz Chris Botti jest utalentowanym instrumentalistą i kompozytorem, a także charyzmatycznym wykonawcą, który – odkąd wydał swój pierwszy solowy album w 1995 roku – stworzył serię nagrań, które przyniosły mu sławę w świecie współczesnego jazzu, jednocześnie przyciągając uwagę wielbicieli muzyki pop. Dzięki wyjątkowemu połączeniu bogatej nastrojowości i przemyślanych improwizacji, Botti zdobył uznanie zarówno krytyków, jak i szerokiej publiczności, ciesząc się znakomitą sprzedażą swoich płyt.
W studiu i podczas koncertów współpracował z takimi kompozytorami i wykonawcami, jak: Paul Simon, Joni Mitchell, Sting, Chaka Khan, Rod Steward czy Diana Krall. Botti wzoruje się na wczesnych nagraniach Milesa Davisa oraz czerpie inspiracje z muzyki Tomasza Stańko. Co ciekawe, nie zawęża swojego kręgu zainteresowań muzycznych jedynie do jazzu, ale inspiruje się również muzyką klasyczną i muzyką rockową. Jego aktualne albumy eksplorują tereny tradycyjnego jazzu, a bogate i pełne przepychu aranżacje z udziałem orkiestr przyniosły mu zaszczytne porównania do Gila Evansa. Na swoim koncie ma wiele nagród, w tym nagrodę Grammy.
Anna Maria Jopek
Tylko w 2008 roku wystąpiła na legendarnej scenie Hollywood Bowl obok Ivana Linsa pod batutą Vince’a Mendozy; zagrała serię europejskich koncertów; śpiewała w duecie z Bobby’m McFerrinem; przyjęła zaproszenie na koncerty z Chrisem Botti; przygotowała światową wersję słynnej płyty Pat Metheny & Anna Maria Jopek: Upojenie; odcisnęła dłonie w brązie między Stasysem a Krzysztofem Pendereckim; stworzyła muzykę do filmu animowanego i obdarowała fanów przejmującą, koncertową, złotą w dniu premiery płytą Jo & Co, gdzie partnerują jej m.in. Richard Bona, Mino Cinelu i Dhafer Youssef.
Zaczynała w 1997 roku od złożenia hołdu legendzie polskiej piosenki na płycie „Szeptem”. Nagrywała potem i występowała z wszystkimi najważniejszymi postaciami polskiej sceny muzycznej: Jeremim Przyborą, Tomaszem Stańko, Markiem Grechutą, Januszem Olejniczakiem, Kayah, Grzegorzem Turnauem, Staszkiem Soyką, zespołem Perfect i Sweet Noise, Leszkiem Możdżerem czy Urszulą Dudziak. Śpiewała na festiwalu Warszawska Jesień i ze Skaldami w Carnegie Hall. Występowała prawie na całym świecie od USA i Kanady, przez całą Europę po Japonię. Pracowała w słynnym studiu Abbey Road i w Real World Petera Gabriela.
W 2005 roku ukazał się w wielu krajach jej pierwszy anglojęzyczny album Secret. Jednocześnie pojawiła się całkowicie autorska płyta Niebo. Wiosną 2007 roku firma Anna Maria Jopek Music wyprodukowała album ID, który zaledwie w miesiąc od premiery pokrył się platyną, na której zagrali m.in. Branford Marsalis, Richard Bona, Oscar Castro Neves, Christian McBride, Manu Katche, Tord Gustavsen, Dhafer Youssef, Mino Cinelu.
Polska Filharmonia Kameralna Sopot
W lutym 1982 r. Wojciech Rajski stworzył 19-osobową orkiestrę smyczkową, złożoną z młodych, utalentowanych i pełnych entuzjazmu muzyków. Pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego debiutowała w czerwcu, w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a już za kilka dni otwierała festiwal Schleissheimer Sommer w Monachium i 37.Festiwal Sommerliche Musiktage Hitzacker. Młody zespół od początku zachwycił publiczność i krytyków, co skutkowało zaproszeniami na wszystkie niemieckie festiwale i do najważniejszych sal koncertowych z Filharmonią Berlińską, salą Gasteig w Monachium, Gewandhaus w Lipsku, Musikhalle w Hamburgu, Salą Pleyela w Paryżu, Musikverein w Wiedniu i Concertgebouw w Amsterdamie na czele. Od 1984 r. orkiestra występuje również w składzie powiększonym z grupą dętą i przyjęła nazwę Polska Filharmonia Kameralna Sopot. Pod koniec lat osiemdziesiątych zespół dawał prawie 100 koncertów rocznie, głównie w Niemczech, ale również we Francji, Austrii, Szwajcarii, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Szwecji, Danii, Luksemburgu, Anglii i w innych krajach. W 1987 r. orkiestra wyjechała na 33 koncerty do Stanów Zjednoczonych, grając m.in. w J. F. Kennedy Center w Waszyngtonie i Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Ponownie orkiestra odwiedziła Stany Zjednoczone w 1999 r. Zespół gościł również w dalekiej Azji – w 1990 r. w Chinach i 1997 r. w Japonii.
Polskiej Filharmonii Kameralnej w koncertach towarzyszą najwybitniejsi światowi soliści, wśród których należy wymienić przynajmniej kilku – Mścisław Roztropowicz, Borys Pergamentschikow, Natalia Gutman, Irene Grafenauer, Sabine i Wolfgang Meyer, Guy Touvron, Misha Maisky, Raphael Oleg, Gil Shaham, David Geringas, Gary Karr. Z orkiestrą stale występują zarówno w kraju, jak i za granicą czołowi polscy soliści.
Wojciech Rajski
Studia dyrygenckie odbył w warszawskiej Akademii Muzycznej u Bogusława Madeya, otrzymując dyplom z wyróżnieniem. Następnie doskonalił swoje umiejętności w wyższych szkołach muzycznych w Kolonii i Wiedniu. Był dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie (1971–1978) i Filharmonii Poznańskiej (1974–1980), w której pełnił funkcję dyrektora artystycznego (1978 –1980). W latach 1978–1981 pełnił również funkcję I dyrygenta Theater der Stadt Bonn i Beethovenhalleorchester. W 1982 r. powołał do istnienia w Sopocie orkiestrę kameralną, która pod nazwą Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot występuje na całym świecie. W 1993 roku podjął pracę w Hochschule für Musik w Karlsruhe i otrzymał tytuł profesora. W latach 1993–2006 był dyrektorem artystycznym Polskiej Orkiestry Radiowej, z którą wiele koncertował w Polsce i zagranicą oraz nagrywał dla Polskiego Radia. Wojciech Rajski ma w swoim fonograficznym dorobku ponad 50 płyt, nagrywanych dla takich firm jak: EMI, Chant du Monde, Claves, Thorofon, Tacet, Midas, Bis Wifon, KOCH i inne. Dokonuje nagrań dla radia i telewizji w kraju, jak również dla SAT 1, 3 SAT i ARD. Wojciech Rajski prowadził gościnnie szereg orkiestr, m.in. w Czechosłowacji, na Węgrzech, w Meksyku, Anglii, Szwecji, Grecji, Hiszpanii oraz w Niemczech. Od roku 1998 jest profesorem dyrygentury w Wyższej Szkole Muzycznej we Frankfurcie nad Menem.
Krzysztof Jabłoński
Urodził się 2 marca 1965 roku we Wrocławiu. W wieku 6 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie u mgr Janiny Butor, z którą pracował przez 12 lat. Od wczesnych lat był stypendystą różnych organizacji i towarzystw (m.in. Towarzystwa im. F. Chopina). W wieku lat 12 zagrał po raz pierwszy z orkiestrą. Zdobył szereg pierwszych nagród w konkursach krajowych. Pierwszym międzynarodowym był konkurs „Premio Dino Ciani” w Mediolanie w roku 1980, gdzie będąc najmłodszym uczestnikiem zajął piąte miejsce. Nikita Magaloff – przewodniczący jury tego konkursu – zaprosił go do udziału w swoich kursach mistrzowskich. W latach 1983–1986 pianista studiował w Akademii Muzycznej w Katowicach u prof. Andrzeja Jasińskiego.
W roku 1985 Jabłoński zdobył III Nagrodę w XI Międzynarodowym Konkursie im. F. Chopina w Warszawie, co przyniosło mu wiele propozycji koncertowych na całym świecie. W latach 1988 do 1992 zdobył szereg nagród w prestiżowych międzynarodowych konkursach pianistycznych: II Międzynarodowego Konkursu w Palm Beach (USA) – I nagroda oraz dodatkowa nagroda za najlepsze wykonanie utworów Chopina (1988), X Międzynarodowego Konkursu Rina Sala Gallo w Monza (Włochy) – I nagroda (1988), Międzynarodowego Konkursu GPA w Dublinie (Irlandia) – II nagroda (1988), VI Międzynarodowego Konkursu im. A. Rubinsteina w Tel-Avivie (Izrael) – Złoty Medal Artura Rubinsteina (1988), Międzynarodowego Konkursu The Walter Naumburg Foundation w Nowym Jorku – Nagroda Specjalna im. Jorge Bolet'a (1992), Międzynarodowego Konkursu im. Esther Honens w Calgary (Kanada) – II nagroda (1992).
Intensywna działalność koncertowa, jaką rozpoczął w roku 1985, trwa nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Występuje na estradach Europy, Ameryki Północnej i Południowej, Meksyku, Izraela, Japonii i Korei. Wśród dyrygentów, z którymi współpracował, są m.in.: M. Bernardi, A. Boreyko, S. Comissiona, J. Kaspszyk, J. Krenz, J. Lopez-Cobos, G. Nowak, K. Penderecki, M. Pijarowski, W. Rowicki, M. Stern, T. Strugała, Y. Tezuka, R. Zollman.
Jabłoński prowadzi też ożywioną działalność jako kameralista. Jest założycielem duetu Chopin Duo (Tomasz Strahl – wiolonczela, Krzysztof Jabłoński – fortepian), który od 1999 roku koncertuje w kraju i za granicą.
Artysta nagrywa dla radia i telewizji w wielu krajach. Ma w dorobku 16 płyt kompaktowych nagranych w Niemczech, Japonii i w Polsce. Niektóre z tych nagrań wydane są także jako Video Laser Discs, Video Tapes oraz kasety. W ramach Wydania Narodowego Dzieł F. Chopina w redakcji prof. J. Ekiera zarejestrował na płytach komplety Etiud, Preludiów, Impromptus, a także Wariacje i Krakowiaka z towarzyszeniem Sinfonii Varsovii pod batutą J. Kaspszyka.
W 1998/1999 roku Jabłoński był częstym gościem uroczystości związanych z obchodami 150. rocznicy śmierci F. Chopina. W latach 1999–2003 współpracował z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie, wykonując muzykę do spektaklu baletowego „Fortepianissimo” oraz oryginalną wersję (na fortepian i głosy) dramatu lirycznego C. Debussy'ego „Peleas i Melizanda”. Polska premiera tej wersji odbyła się w kwietniu 2002 roku.
W roku 1999 Minister Kultury Turcji uhonorował go zaszczytnym odznaczeniem za wkład w popularyzację muzyki Chopina. Od roku 2000 jest członkiem Zarządu Międzynarodowego Towarzystwa Chopinowskiego w Wiedniu.
We wrześniu 2005 roku Jabłoński wykonał Wariacje Op. 2 „La ci darem la mano” F. Chopina na historycznym fortepianie (Erard z roku 1849) w Filharmonii Narodowej w Warszawie z Orchestra of the 18th Century (Baroque Orchestra) pod dyrekcją Fransa Brüggena. Koncert był częścią specjalnej serii prezentującej – po raz pierwszy w Polsce - dzieła Chopina w ich oryginalnym brzmieniu, w ramach Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego "Chopin i Jego Europa". W roku 2006 Jabłoński zadebiutował z Berner Symphonie-Orchester, Jenaer Philharmonie, Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR. W sierpniu 2006 wykonał I Koncert fortepianowy Szostakowicza z Festival Orchestra podczas Grand Teton Music Festival w USA pod batutą Andrey'a Boreyko. Także w roku 2006 wykonał serię recitali w Japonii. Pod koniec roku ukaże się w Japonii CD z recitalu w Tokyo Geijutsu Gekijo.
Jabłoński zajmuje się także pedagogiką. Prowadził klasy fortepianu w Akademii Muzycznej we Wrocławiu oraz w Akademii Muzycznej w Katowicach. Od 2004 roku jest profesorem Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Prowadzi kursy mistrzowskie oraz bierze udział w pracach jury międzynarodowych konkursów pianistycznych. W 2005 roku brał udział w pracach Jury XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, International F. Chopin Piano Competition in ASIA, oraz The Seventh National Chopin Piano Competition of the United States. 30 maja 2006 roku odebrał nominację profesorską z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.
Od 1998 roku Krzysztof Jabłoński mieszka w Calgary w Kanadzie.
Dodatkowe informacje o artyście można znaleźć pod internetowym adresem www.krzysztofjablonski.com lub www.pianoart.com.
Adam Makowicz
Legenda jazzu, mistrz improwizacji, wybitny pianista, który nagrał kilkadziesiąt płyt i występował w najważniejszych salach koncertowych na świecie oraz z największymi muzykami współczesnymi. Autor kompozycji na kwartet smyczkowy i trio jazzowe, wielu utworów pianistycznych, ponad 100 krótkich kompozycji jazzowych, a także muzyki do dwóch krótkich filmów.
Urodził się w 1940 roku w Czechach na Śląsku Cieszyńskim. W 1946 roku rodzina wróciła do Polski. Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Matyszkowicz. Odebrał solidne klasyczne wykształcenie muzyczne. Pierwszą nauczycielką dziesięciolatka była jego matka, pianistka i śpiewaczka. Był szczególnie utalentowanym dzieckiem i dlatego trafił do szkoły dla dzieci uzdolnionych muzycznie, a potem do szkół muzycznych w Rybniku, w Katowicach i w Krakowie. Rodzice marzyli dla syna o karierze klasycznego pianisty.
Już jako 15-latka porwał go jednak jazz. Jazz był w czasie PRL-u zakazanym owocem Zachodu. Ta muzyka, jak powiedział kiedyś Makowicz "świat wolności i improwizacji", zafascynowała go do takiego stopnia, że mając 18 lat, rzucił szkołę i dom, i poszedł własną drogą, w zasadzie mieszkając przez dwa lata na ulicy. Jego oazą stał się krakowski klub jazzowy "Helicon". Później grał z Tomaszem Stańką we wspólnie założonym w 1962 roku zespole Jazz Darings, uważanym za pierwsze europejskie combo jazzowe, a następnie u Andrzeja Kurylewicza, Zbigniewa Namysłowskiego, Michała Urbaniaka, Jana Ptaszyna Wróblewskiego. Grywał z Urszulą Dudziak, sam komponował. W połowie lat 70. grywał coraz więcej solo, zyskując coraz większą sławę i uznanie.
W 1977 roku, z rekomendacji Benny'ego Goodmana oraz popularyzatora jazzu - Willisa Conovera (na którego programie radiowym "Music USA-Jazz Hour" Makowicz uczył się jako młodziutki chłopak jazzu, słuchając największych sław zza oceanu), legendarny producent John Hammond zaprosił go na 10-tygodniowe tournee po USA. W tym czasie Makowicz nagrał solową płytę dla CBS Columbia "Adam". W 1978 roku Makowicz pojechał do USA po raz drugi, tym razem na 6-miesięczny kontrakt, który został przedłużony. Od 1978 roku Nowy Jork, Manhattan, stał się jego stałym domem. Otworzono przed nim legendarne świątynie muzyki - nowojorską Carnegie Hall (pierwszy jego występ, solowy, był udziałem w koncercie poświęconym zmarłemu sześć miesięcy wcześniej Errollowi Garnerowi) i klub Cookery na Greenwich Village. Zaproszony został na Festiwal Jazzowy w Newport na Rhode Island.
Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 roku stanu wojennego, wraz z innymi polskimi artystami mieszkającymi w USA, wziął udział w emitowanym na cały świat programie telewizyjnym zorganizowanym z inicjatywy prezydenta Ronalda Reagana "Żeby Polska była Polską". Po 1989 roku mógł nareszcie dostać polski paszport i odwiedzić Polskę, do której jeździ teraz bardzo często.
W Stanach grał z największymi muzykami takimi jak Benny Goodman, Herbie Hancock, Earl Hines, Freddie Hubbard, Sarah Vaughan, Teddy Wilson i George Shearing.
Gra solo, a także z orkiestrami, m.in. National Symphony of Washington, London Royal Philharmonic Orchestra, Moscow Symphony Orchestra, Chester String Quartet, Amici String Quartet, z najlepszymi sekcjami rytmicznymi (George Mraz, Al Foster, Jack DeJohnette, Charlie Haden), z kwartetami smyczkowymi.
Bardzo wysoko przez recenzentów został oceniony występ w duecie z Leszkiem Możdżerem w Carnegie Hall we wrześniu 2004 roku. Koncert - pojedynek między weteranem i wschodzącą gwiazdą jazzu, został utrwalony na CD.
Poza utworami jazzowymi, ma w swoim repertuarze także klasykę, szczególnie Chopina, którym "nasiąkł" w młodości, jak sam mówi, i którego czuje po jazzowemu jak nikt inny. W USA wydał płytę poświęconą muzyce Chopina w interpretacji jazzowej, jedyną amerykańską płytę tego rodzaju w całości poświęconą temu kompozytorowi. Gra także muzykę G.Gershwina, I. Berlina, J. Kerna i C. Portera.
Irek Wojtczak
Reprezentant mocnego środowiska trójmiejskiego jazzu – saksofonista, flecista, kompozytor – ma na swoim koncie niebagatelny dorobek w postaci nagrody Fryderyka 2000 („muzyka alternatywna”), Polish Dance Awards (2001), współpracy m.in. z Januszem Muniakiem, Leszkiem Możdżerem, Tymonem Tymańskim. Dźwięki Wojtczaka są dobrze znane fanom z płyty „Melisa” Przemka Dyakowskiego, gdzie przepięknie zagrał na flecie.
W 2004 r. Wojtczak nagrał ze swym zespołem płytę „Look To The Sky” (z utworami Antonio Carlosa Jobima), a rok później już w pełni autorski album „Outlook”; w sumie jego dyskografia obejmuje dziewięć albumów. Do współpracy przy ostatnim projekcie zaprosił pianistę i klawiszowca Piotra Manię, basistę Patryka Stachurę oraz muzyka zespołu Pink Freud Kubę Staruszkiewicza. „Koncentrując się na muzyce improwizowanej niełatwo daje się zaszufladkować i ująć w stylistyczne ramy. To wykonawca poszukujący, poruszający się po wielu płaszczyznach muzycznych: od jazzu poprzez klasykę, od intelektualizmu poprzez trans; to idea otwartego grania, pełna ekspresji i pozytywnej energii.” („Dziennik Bałtycki”). Współpracował z największymi sławami polskiej i zagranicznej sceny: Januszem Muniakiem, Leszkiem Możdżerem, Jackiem Olterem, Glennem Meyerem, Tymonem Tymańskim, Wojtkiem Mazolewskim, Sławkiem Jaskółke, Marcinem Maseckim, Grażyną Łobaszewską, Hanną Banaszak, Andre Ohodlo i wieloma innymi.
Krzysia Górniak
„Najciekawsza gitarowa jazzwoman w Polsce” wg magazynu JazzForum gra na gitarze elektrycznej. Absolwentka Uniwersytetu Muzycznego i Sztuki Dramatycznej w Grazu (Austria) w klasie gitary jazzowej. Uczestniczyła w lekcjach i warsztatach z takimi muzykami, jak: Wayne Brasel, Wynton Marsallis, Mike Stern, Karl Ratzer, Susanne Weinert, John Abercrombie, Christian Rover, Garison Fewell, Bob Mintzer, Ron McClure, Billy Hart, Adam Nussbaum, Clarke Fischer, Alan Jones, Sid Jacobs.
Grała w wielu klubach jazzowych w Polsce i Europie (m.in. Porgy & Bess w Wiedniu, w Grazu: M59, Miles, House Of Jazz, Stockwerk, Między Nami w Berlinie); uczestniczyła w kilku trasach koncertowych po Grecji. Od czasu powrotu do Polski wydała dwie autorskie płyty, których jest kompozytorem, aranżerem i producentem: w 2002 roku „Tales” nagrana z międzynarodowym składem muzyków oraz w 2004 roku „Ultra” wydana przez ITI Film Studio, na której zagrali znani polscy muzycy. Obecnie Krzysia uczestniczy w wielu projektach. Główny projekt artystki „Krzysia Górniak Band” opiera się na współpracy z profesjonalnymi muzykami sesyjnymi.
O członkach zespołu „Krzysia Górniak Band”:
Zdzisław Kalinowski – pianista, kompozytor, aranżer, absolwent Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku na wydziale fortepianu. Współpracował m.in. z: Maćkiem Miecznikowskim (aranżacje i udział w płycie pt. „Czarodzieje”), Adamem Wendtem (aranżacje i udział w płycie pt. „Adam Wendt plays Komeda smooth”), Filipem Sojką, Andre Ochodlo. Brał udział w projekcie Michała Grotta „Yamaha Trio Tour” przy pomocy firmy
Yamaha. Jest twórcą i liderem projektu „Street Line Projekt”. Współpracował gościnnie z Marcinem Nowakowskim, InGrid oraz Blue Cafe. Na stałe współpracuje z Krzysia Górniak Band.
Filip Sojka – gitary basowe – absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach. Uczestnik i laureat festiwali Jazz Juniors 93, Poznań Jazz Fair 93, 17 Leverkusener Jazztage. Muzyk sesyjny z dorobkiem ponad 40. płyt. Współpracował m.in.
z: Kayah, Ewą Bem, Goranem Bregovicem, Mietkiem Szcześniakiem, Markiem Bałatą, Kubą
Badachem, Krzysztofem Herdzinem, Leszkiem Możdżerem. Wydał dwie autorskie płyty: „KGB” oraz „Bassmedia”. Prezentuje oryginalny, mocny styl gry pełen wirtuozerii i ekspresji.
Przemek Knopik – absolwent Wydziału Jazzu w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Uczył się u wybitnego jazzowego perkusisty Kazimierza Jonkisza. Jest jednym z nielicznych perkusistów, który gra koncerty solowe. Na Łódzkich Dniach Jazzowych „Jazzga 2000” otrzymał Grand Prix za swój projekt solowy. Ponadto Knopik daje przykład mistrzowskiej wirtuozerii, prezentując swój własny styl gry, pełen siły i ekspresji. Muzyka, jaką się zajmuje, jest połączeniem różnych stylów muzycznych takich, jak: funky, fusion, acid jazz oraz muzyka elektroniczna. Dysponuje pięknym, mocnym brzmieniem. Jego autorski projekt „Knopik Band” w krótkim czasie zdobył licznych
fanów. Brał udział w projekcie Michała Grota „Yamaha Trio Tour”, na stałe współpracuje z Krzysia Górniak Band.
TAKE IT EASY
to grupa grająca w stylistyce swingu. Tworzą ją: weteran polskiego jazzu Przemek Dyakowski oraz młodzi, wybitnie utalentowani jazzmani – Knitter, Bukowski, Mackiewicz, Sowiński.
W maju 2005 r. w sopockim Kawiaretonie zespół nagrał płytę z powszechnie znanymi i lubianymi standardami jazzowymi. Krążek ten został dołączony do wrześniowego numeru miesięcznika Jazz Forum i zyskał bardzo przychylne recenzje. Zespół występował w klubach: warszawskim Tygmoncie, sopockich – Kawiaretonie i Sfinksie, gdyńskim Uchu oraz Galeriach Jazz Cafe w Juracie i Gdyni, a także na festiwalach: Jazz w Lesie w Sulęczynie, Gdańskie Noce Jazzowe, Złota Tarka w Iławie, Zakopiańska Wiosna Jazzowa, Sopot Molo Jazz Festival, Skok Jazz Sopot, Komeda Jazz Festiwal w Słupsku, Jazz w Muzeum (Ostrów Wielkopolski), Festiwal Jazz o Zmierzchu (Olsztyn), Festiwal Jazzu Tradycyjnego (Rybnik), support dla Roda Stewarta w Stoczni Gdańskiej.
Skład zespołu: Przemek Dyakowski – saksofon, lider; Joanna Knitter – wokal; Dominik Bukowski – wibrafon; Janusz „Macek” Mickiewicz – bas; Tomasz Sowiński – perkusja
LESZEK DRANICKI
Zadebiutował z własnym trio w latach siedemdziesiątych. Następnie z kilkoma przyjaciółmi utworzył zespół BASZTA, nagrodzony na festiwalu Jazz Nad Odrą w roku 1977. Z zespołem koncertował w klubach Polski, Niemiec, Finlandii i Szwajcarii. W latach osiemdziesiątych zaproszony do współpracy z supergrupą Krzak, wziął udział w nagraniach kilku płyt i odbył liczne trasy koncertowe. Odbył też trasy koncertowe m.in.z Tadeuszem Nalepą i zespołem Sami Swoi. W 1986 roku nagrał pierwszą samodzielną płytę „With A Little Help...” dla Polskich Nagrań. Muzyka z tej płyty posłużyła jako tło do programu telewizyjnego według jego scenariusza, który wyemitowała dwukrotnie ogólnopolska „Dwójka”. Po nim nagrał kolejny program według własnego scenariusza pt. „Kolory”, również dwukrotnie emitowany. W nagraniach i programach TV wzięli udział Zbigniew Jaremko, Eryk Kulm, Andrzej Cudzich i inni.
W latach dziewięćdziesiątych brał udział w awangardowym projekcie Ryszarda Gwalberta Miśka Teatr Instrumentalny przy Teatrze Muzycznym w Gdyni w towarzystwie m.in. Olgi Szwajgier i Helmuta Nadolskiego.
Laureat konkursu Festiwalu Wokalistów Jazzowych. Kompozytor, autor tekstów w języku polskim i angielskim. Od 1998 roku nagrał trzy autorskie płyty: „Duet”, „Andaluzja” i „Kolędy Jazzowe”. W nagraniach wzięli udział Maciej Sikała, Piotr Wojtasik, Leszek Możdżer, Piotr Lemańczyk, Jacek Olter. Koncertował solo, w duetach i z własnym trio dla publiczności polskiej, europejskiej i amerykańskiej. Jako muzyk sesyjny pojawił się na płytach przyjaciół – Rudiego Schubertha, Gorana Larsena, Piotra Lemańczyka i innych. Od dwudziestu lat wykładowca Małej Akademii Jazzu.
W latach dziewięćdziesiątych rozpoczął działalność publicystyczną, zamieszczając cyklicznie w tygodniku muzycznym „WOW!!!” obszerne fragmenty autobiografii pt. „Byłem klezmerem” oraz „Byłem bigbitowcem”. Był felietonistą „Dziennika Bałtyckiego” ze swoimi cotygodniowymi „Zapiskami przechodnia”. Autor recenzji muzycznych dla pism fachowych, notatek na płytach CD zaprzyjaźnionych muzyków.
Z wykształcenia artysta plastyk, magister sztuki po gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, autor licznych projektów i realizacji z dziedziny architektury wnętrz, między innymi wnętrz reżyserki i studia Radia Gdańsk. Grafik, projektant, współpracujący ostatnio z firmą reklamową Top Design z Sopotu. Autor projektów okladek własnych płyt. Pedagog, prowadzący od lat pracownie rysunku i malarstwa, w Akademii Multimedialnej, Gdańskim Archipelagu Kultury – Integracyjnym Klubie Winda, dla firmy Acropolis w Gdyni.
JANUSZ MACKIEWICZ QUARTET
Skład zespołu:
Janusz „Macek” Mackiewicz – kontrabas
Darek Herbasz – saksofon tenorowy
Dominik Bukowski – wibrafon
Michał Szczeblewski – perkusja
Janusz Mackiewicz Quartet tworzą muzycy, którzy przyjaźnią się od wielu lat i współpracują ze sobą w różnych formacjach. Łączy ich pasja do kreowania własnych wizji otwartych form muzycznych, jazzowych współbrzmień harmonicznych oraz zamiłowanie do akustycznego brzmienia instrumentów. Każdy z muzyków ma na swoim koncie nie mały dorobek artystyczny.
Na koncercie w Starym Rowerze w Sopocie zespół zaprezentuje program z wydanej na początku 2008 roku autorskiej płyty „Frogsvill” oraz nieprezentowane jeszcze utwory, które znajdą się na nowej płycie „Układ scalony”. Program ten składa się przede wszystkim z kompozycji własnych zespołu. Utwory te (czasem nastrojowe, czasem energetyczne), brzmieniem nawiązujące do jazzu akustycznego lat 60, wzbogacone są o elementy jazzu nowoczesnego.
Janusz Mackiewicz - jeden z najlepszych kontrabasistów i gitarzystów basowych w Polsce, od lat stanowi trzon trójmiejskich sekcji rytmicznych. Debiutował w Big Bandzie Jazzowym Jerzego Partyki, doskonaląc swój warsztat w znanej w latach 80. młodej gdańskiej formacji – New Coast. Na stałe współpracuje z Przemkiem Dyakowskim i zespołem „Take It Easy”, z „Ikengą Drummers” Larrego OK Ugwu, oraz prowadzi własny zespół. Autor internetowych warsztatów basowych „My-szkoła” i publikacji specjalistycznych o tematyce muzycznej. Współtwórca „Szkoły na bas” Janusza Popławskiego. Współpracował między innymi z: Piotrem Baronem, Wojciechem Karolakiem, Tomaszem Szukalskim, Januszem Muniakiem, Krystyną Prońko, Janem Ptaszynem Wróblewskim, Jarkiem Śmietaną, Leszkiem Możdżerem. Występował na wielu znanych festiwalach jazzowych takich jak: Sopot Molo Jazz Festiwal, Jazz Nad Odrą, Świdnik Jazz Festiwal, Gdynia Summer Jazz Days, Komeda Jazz Festiwal, Złota Tarka. W roku 2003 nagrał pierwszą autorską płytę z kolędami „W Dzień Bożego Narodzenia”. W styczniu tego roku ukazała się jego druga autorska płyta „Frogsville”, wydana przez gdyńską wytwórnię „Ecnalubma”. W lutym 2008 płyta „Melisa” Przemka Dyakowskiego, w nagraniu której brał udział, zyskała status Złotej Płyty.
Darek Herbasz – saksofonista tenorowy młodego pokolenia. Współzałożyciel trójmiejskich formacji „Orangetrane”, „Just Friends”, „Sanktoria”; zdobywca wielu nagród w prestiżowych konkursach, m.in. dwukrotny laureat konkursu Jazz Juniors 1995 i 1996, Jazz nad Odrą, Pomorska Jesień Jazzowa. Koncertował na wielu festiwalach w kraju i za granicą. Współpracował m.in. z: Januszem Muniakiem, Maciejem Sikałą, Emilem Kowalskim, Mieczysławem Szcześniakiem, Tymonem, Jackiem Olterem, Olgierdem Walickim, Kentem Sangsterem (kanadyjski saksofonista). Jego grę możemy podziwiać na płytach zespołów Orangetrane, Sanktoria, Follow The Soul
Dominik Bukowski – wibrafonista, absolwent Katowickiej Akademii Muzycznej wydz. Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. Zdobywca indywidualnego wyróżnienia na Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Jazzowych w Gdyni (1999) oraz zwycięzca konkursu Bielskiej Zadymki Jazzowej 2002. Od 2003r. zajmuje II miejsce w kategorii wibrafon roku w ankiecie Jazz Forum. Nagrał ponad 10 płyt. Współpracował i nagrywał z takimi muzykami jak: Janusz Muniak, Leszek Możdżer, Piotr Wojtasik, Maciej Sikała, Jacek Kochan, Leszek Kułakowski, Wojciech Staroniewicz, Emil Kowalski, Raivo Tafenau (Estonia) Kent Sangster (Kanada) i inni. Koncertował w takich krajach jak Szwecja, Izrael, Finlandia, Łotwa, Estonia i Niemcy. Jego ostatnia płyta PROJEKTOR znalazła się w pierwszej dziesiątce najlepszych płyt 2005 roku według miesięcznika Jazz Forum. W roku 2008 wydał kolejną autorską płytę zatytułowaną „Times Get Changes”.
Michał Szczeblewski – perkusista młodego pokolenia, który do roku 2001 związany był z Blue Minds Quartet Dominika Bukowskiego. Współpracuje z zespołem Adama Wendta, Ajagore, oraz z Grazyną Łobaszewską i Krystyną Prońko. Jako side man dokonał nagrań dla takich artystów jak: Hanna Banaszak i Mirosław Czyżykiewicz.