Jubileuszowy Koncert Galowy
POLSKIEJ FILHARMONII KAMERALNEJ - SOPOT
WOJCIECH RAJSKI - dyrygent
IVO POGORELICH - fortepian
8 lipca 2007, Opera Leśna, Sopot

25-LECIE POLSKIEJ FILHARMONII KAMERALNEJ SOPOT JUBILEUSZOWY KONCERT GALOWY
Z UDZIAŁEM IVO POGORELICHA


8 lipca o godz. 18.00 w Operze Leśnej w Sopocie będziemy uroczyście obchodzić Jubileusz 25-lecia sopockich filharmoników. Na zaproszenie orkiestry podczas koncertu wystąpi światowej sławy pianista Ivo Pogorelich. Całością dyrygować będzie założyciel Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot – Wojciech Rajski. Jest to jeden z cyklu sześciu koncertów uświetniających ten Jubileusz.


Podczas Jubileuszowego Koncertu Galowego będziemy mogli usłyszeć:
„Krzesanego” Wojciecha Kilara, Koncert fortepianowy nr 2 c-moll op.18 Siergieja Rachmaninowa i IV Symfonię f-moll op. 36 Piotra Czajkowskiego.


Po latach nieobecności już po raz drugi w tym roku możemy podziwiać tego artystę w Polsce. Jego ostatni koncert w Warszawie podzielił publiczność. Jednych zachwycił, inni uważali, że w swoich interpretacjach posuwa się za daleko. Niezmiennie kontrowersyjny i niezaprzeczalnie oryginalny…
Ivo Pogorelich nie przyjeżdżał do Polski przez prawie 27 lat, od czasu kiedy ogromne kontrowersje wywołał jego występ podczas X Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w Warszawie. Wzbudził wówczas zachwyt publiczności, ale decyzją jurorów nie został dopuszczony do finału Konkursu.
Demonstracja jednej z jurorek X Konkursu Chopinowskiego z 1980 r. - Marthy Argerich - zrobiła swoje. Pogorelich zaczął grać w ważnych miejscach jako ten wielki odrzucony. Zorganizował również konkurs w Pasadenie, a także fundację dla młodych muzyków w Chorwacji. Nagrywał płyty, powstało ich kilkanaście, wszystkie dla Deutsche Grammophon, który „przechwycił” artystę zaraz po Konkursie.
Już od początku swej kariery Pogorelich objawił się jako jeden
z najoryginalniejszych pianistów naszych czasów. Choć jego gra wypływa
z najogólniej pojętej tradycji szkoły rosyjskiej, a usłyszeć w niej można echa sztuki Vladimira Horowitza i Marthy Argerich, jest w istocie artystą osobnym, nie przynależnym do pianistycznych trendów. Jego interpretacje budzą zarówno zachwyt, jak i oburzenie; dla jednych krytyków „wyprzedza naszą epokę o 200 lat", dla innych „zniekształca muzykę nie do poznania". Krytyk francuski po jednym z koncertów Pogorelicha podkreślił zarazem „niezwykle wyrafinowaną technikę brzmieniową artysty" i „skłonność do teatralizacji". Pogorelich z łatwością pokonuje wszelkie techniczne problemy pianistyczne, ale nie jest typem wirtuoza; w jego wycyzelowanych interpretacjach na pierwszy plan wysuwają się zagadnienia brzmieniowe. Szczególnie w nagraniach płytowych uderza dbałość o najdrobniejsze szczegóły artykulacji, dynamiki, subtelnego użycia obu pedałów. W sonatach Scarlattiego czy utworach Brahmsa zaskakuje wręcz encyklopedycznym nagromadzeniem efektów kolorystycznych. Zarzucano mu często stylistyczne nadużycia, szczególnie w muzyce Bacha, Mozarta i Haydna; w istocie Pogorelich proponuje tu typ wykonania ahistorycznego, wykorzystującego możliwości współczesnego fortepianu dla ujawnienia nowych aspektów utworu.


Patronat honorowy nad wszystkimi koncertami jubileuszowymi objęli : Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Kazimierz Michał Ujazdowski, Marszałek Województwa Pomorskiego – Jan Kozłowski oraz Prezydent Miasta Sopotu – Jacek Karnowski.


Tradycją stały się już „Koncerty dla mieszkańców Sopotu” z udziałem Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot. W tym roku, decyzją Prezydenta Miasta Sopotu, właśnie ten koncert Sopocianie będą mogli zobaczyć za symboliczną opłatę 5 zł. Promocyjne bilety w cenie 5 zł można nabyć wyłącznie w kasie BART od 11 czerwca. Ilość promocyjnych biletów ograniczona.
 

 

 

 

IVO POGORELICH
Ivo Pogorelich urodził się w Belgradzie w 1958 roku. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 7 lat i kontynuował ją w Moskwie, w Głównej Szkole Muzyki, a następnie w Konserwatorium Moskiewskim im. P.Czajkowskiego. W 1976 roku rozpoczął studia u gruzińskiej pianistki i pedagoga Alizy Kezeradze, którą poślubił w 1980 roku.

W 1978 roku Ivo Pogorelich zdobył I nagrodę na Konkursu im. Casagrande w Terni i tym samym rozpoczął swoją karierę pianistyczną. Dwa lata później zdobył I nagrodę na Konkursie w Montrealu i wystąpił na X Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F.Chopina w Warszawie, stając się wielką sensacją, budząc jednocześnie zachwyt i oburzenie. Niedopuszczenie artysty do finału tego Konkursu wywołało skandal i zwróciło na niego uwagę całego świata muzycznego.
Ivo Pogorelich zadebiutował w nowojorskiej Carnegie Hall w 1981 roku, otwierając sobie drzwi największych sal koncertowych świata : w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Europie, Japonii, Ameryce Południowej oraz Izraelu. Jest zapraszany do współpracy z najlepszymi orkiestrami takimi jak Berliner Philharmoniker, Wiener Philharmoniker, orkiestry londyńskie, Chicago Symphony, Boston Symphony Orchestra, New York Philharmonic Orchestra oraz Orchestre de Paris. Jego interpretacje dzieł fortepianowych potwierdzają wielki talent i umiejętności pianistyczne oraz oryginalną osobowością artystyczną.
Ivo Pogorelich prowadzi ożywioną działalność społeczną. Ustanowił fundację dla młodych muzyków w Chorwacji. Założył festiwal swojego imienia dla młodych talentów w Bad Wörishofen (1989 r.), a w roku 1993 w Kalifornii odbył się po raz pierwszy Konkurs Pianistyczny jego imienia.
Rok później Artysta założył w Sarajewie fundację, która zdobywa środki na budowę szpitala i pomoc medyczną dla mieszkańców miasta zniszczonego podczas wojny na Bałkanach. W związku z tym na najbliższe lata zaplanowany jest cykl koncertów charytatywnych organizowanych pod egidą UNESCO. Ivo Pogorelich bierze udział w wielu koncertach dobroczynnych na rzecz Czerwonego Krzyża, odbudowy Sarajewa, walki z nieuleczalnymi chorobami. W roku 1988 został "Ambasadorem Dobrej Woli" przy UNESCO.
W 1982 roku Ivo Pogorelich podpisał umowę z firmą Deutsche Grammophon, dla której nagrał między innymi Sonaty Mozarta, Suity Bacha, Sonaty Liszta, Skriabina I Koncert fortepianowy Czajkowskiego II Sonatę Chopina, „Gaspard de la nuit” Ravela oraz VI Sonatę Prokofiewa.

 

WOJCIECH RAJSKI
Studia dyrygenckie odbył w warszawskiej Akademii Muzycznej u prof. Bogusława Madeya, otrzymując dyplom z wyróżnieniem. Następnie doskonalił swoje umiejętności w wyższych szkołach muzycznych w Kolonii i Wiedniu. Był dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie (1971 - 1978) i Filharmonii Poznańskiej (1974 - 1980), w której pełnił funkcję dyrektora artystycznego (1978 - 1980). W latach 1978 - 1981 pełnił również funkcję I dyrygenta Theater der Stadt Bonn i Beethovenhalleorchester.
W 1982 r. wiąże swe losy z Trójmiastem, tworzy w Sopocie orkiestrę kameralną, która pod nazwą Polskiej Filharmonii Kameralnej – Sopot występuje na całym świecie. W 1993 roku podejmuje pracę w Hochschule für Musik w Karlsruhe i otrzymuje tytuł profesora.
W latach 1993-2006 był dyrektorem artystycznym Polskiej Orkiestry Radiowej,
z którą wiele koncertował w Polsce i za granicą oraz nagrywał dla Polskiego Radia.
Wojciech Rajski brał udział w międzynarodowych festiwalach m.in.: Praskiej Wiośnie, Festiwalu Flandryjskim, Festiwalu Gran Canaria, Festspiele Europäische Wochen Passau, Schleswig-Holstein Musik Festiwal, Evian, Montpellier, La Chaise Dieu i w Kopenhadze.
Wojciech Rajski ma na swym fonograficznym dorobku ponad 50 płyt, dla takich firm jak: EMI, Chant du Monde, Claves, Thorofon, Tacet, Midas, Bis Wifon, KOCH i inne. Dokonuje nagrań dla radia i telewizji w kraju jak również dla SAT 1, 3 SAT i ARD.
Wojciech Rajski prowadził gościnnie szereg orkiestr - m.in. w Czechosłowacji, na Węgrzech, w Meksyku, Anglii, Szwecji, Grecji, Hiszpanii oraz w Niemczech. Występował z solistami tej klasy, co Mścisław Roztropowicz, Kristian Zimerman, Henryk Szeryng, Sabine Meyer.
Od roku 1998 jest profesorem dyrygentury w Wyższej Szkole Muzycznej we Frankfurcie nad Menem.


POLSKA FILHARMONIA KAMERALNA SOPOT
W lutym 1982 r. Wojciech Rajski stworzył 19-osobową orkiestrę smyczkową, złożoną z młodych, utalentowanych i pełnych entuzjazmu muzyków. Pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego debiutowała w czerwcu, w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a już za kilka dni otwierała festiwal Schleissheimer Sommer w Monachium i 37. Festiwal Sommerliche Musiktage Hitzacker. Młody zespół od początku zachwycił publiczność i krytyków, co skutkowało zaproszeniami na wszystkie niemieckie festiwale i do najważniejszych sal koncertowych z Filharmonią Berlińską, salą Gasteig w Monachium, Gewandhaus w Lipsku, Musikhalle w Hamburgu, Salą Pleyela w Paryżu, Musikverein w Wiedniu i Concertgebouw w Amsterdamie na czele. Od 1984 r. orkiestra występuje również w składzie powiększonym z grupą dętą i przyjęła nazwę Polska Filharmonia Kameralna Sopot. Pod koniec lat osiemdziesiątych zespół dawał prawie 100 koncertów rocznie, głównie w Niemczech, ale również we Francji, Austrii, Szwajcarii, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Szwecji, Danii, Luksemburgu, Anglii i w innych krajach. W 1987 r. orkiestra wyjechała na 33 koncerty do Stanów Zjednoczonych, grając m.in. w J. F. Kennedy Center w Waszyngtonie i Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Ponownie orkiestra odwiedziła Stany Zjednoczone w 1999 r. Również zespół gościł w dalekiej Azji – w 1990 r. w Chinach i 1997 r. w Japonii. Polskiej Filharmonii Kameralnej w koncertach towarzyszą najwybitniejsi, światowi soliści, wśród których należy wymienić przynajmniej kilku – Mścisław Roztropowicz, Borys Pergamentschikow, Natalia Gutman, Irene Grafenauer, Sabine i Wolfgang Meyer, Guy Touvron, Misha Maisky, Raphael Oleg, Gil Shaham, David Geringas, Gary Karr. Oczywiście z orkiestrą stale występują zarówno w kraju jak i za granicą czołowi polscy soliści. Zespół jest stale zapraszany na renomowane europejskie festiwale, a wśród nich – Schleswig-Holstein Musik Festival, Mecklenburg-Vorpommern, Rheingau Festival, Praska Wiosna, Weilburger Schlosskonzerte, Festival van Vlaanderen, La Chaise-Dieu i wiele innych. Ponad 10 razy zespół gościł na Festiwalu Muzycznym w Łańcucie i wielokrotnie w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Polska Filharmonia Kameralna od początku swojego istnienia nagrywa płyty, których ma w swoim dorobku ponad 40. Pierwsze analogowe płyty długogrające zostały nagrane już w 1983 r. dla Wifonu i Thorofonu, a od roku 1986 płyty kompaktowe dla wytwórni: EMI, Midas, Thorofon, Claves, Sonomaster, Opus, Mediaphon, Wifon, DUX. Po 15 latach oczekiwań, dzięki staraniom władz Sopotu i Bałtyckiej Agencji Artystycznej BART, Polska Filharmonia Kameralna doczekała się wspaniałej własnej siedziby znajdującej się w Sopocie, na terenie Opery Leśnej. W roku 2002 orkiestra obchodziła jubileusz 20-lecia. Na koncercie galowym wystąpiła ze światowej sławy klarnecistami Wolfgangiem i Sabiną Meyer. W roku 2003 zespół gościł po raz pierwszy w Ameryce Południowej, grając koncerty w Meksyku w ramach największego festiwalu "International Cervantino".
W 2005 roku Polska Filharmonia Kameralna Sopot rozpoczęła nagrania cyklu 9 Symfonii L. v. Beethovena, z których ukazały się już Symfonie nr 5 i nr 7.
W roku 2007 orkiestra obchodzi swój jubileusz 25-lecia istnienia.

 


Program koncertu:

Wojciech Kilar – Krzesany
Siergiej Rachmaninow – Koncert fortepianowy nr 2 c-moll op.18
Piotr Czajkowski – IV Symfonia f-moll op. 36